HISTORIA POLSKI

Chrzest Polski
Chrzest Polski. 966 rok.

Miejscem wydarzenia jest Wielkopolska, w tle widać Jezioro Lednickie.

Najważniejszą postacią na obrazie jest książe Mieszko I wsparty lewą ręką o krzyż, a prawą o miecz symbolizujący jego władzę. Książę patrzy na leżący na wyspie średniowieczny zamek z basztą, nad którym krążą orły. Ta wyspa to Ostrów Lednicki, pierwsza siedziba polskiego władcy. Za krzyżem po prawej stronie obrazu stoją członkowie książęcej drużyny. Po lewej stronie obrazu Matejko namalował w stroju pontyfikalnym św. Wojciecha, który chrzci Ścibora (Czcibora) młodszego brata księcia Miesdzka. Postać św. Wojciecha ma podkreślać kierunek przyjęcia chrześcijaństwa z Czech. Wyrazistą postacią na szkicu poprzez świetlisty strój jest Dobrawa żona księcia Mieszka I, która w dłoni trzyma zapaloną świecę symbolizującą nową wiarę. W samym centrum obrazu wpatrzony w otwartą księgę, ubrany na czarno został umieszczony Radzym Gaudenty brat św. Wojciecha, pierwszy arcybiskup gnieźnieński. Obok zakapturzony mnich z krzyżem w ręce to Benedykt. W oddali w lewym rogu obrazu znajdują się przymocowane łodzie zapowiadające wyprawę misyjną na ziemie Prus i Jaćwingów.

WYDARZENIA HISTORYCZNE

Państwo Gnieźneńskie
„Państwo gnieźnieńskie”           (Civitas Schinesghe)

Około 990 r., niedługo przed śmiecią, Mieszko I wraz z żoną Odą i synami Lambertem i Mieszkiem dokonał darowizny państwa polskiego na rzecz papieża Jana XV. W akcie Dagome iudex Mieszko I oddał swoje państwo pod opiekę

Stolicy Apostolskiej. Nadano papiestwu jeden gród w całości z jego przyległościami, obszar ten nazwano „państwem gnieźnieńskim”.

Pierwszy hymn Polski. Bogurodzica.

Bogurodzica jest najstarszą znaną polską pieśnią religijną jak również najstarszym zachowanym polskim tekstem poetyckim. Nie wiadomo dokładnie gdzie powstał ten utwór, nie znany jest nam również autor

pieśni. Przypuszcza się, że została ona

skomponowana jako pieśń rycerska. Długosz nazywał ją carmen patrium (pieśnią ojczystą). Bogurodzica weszła do rytuału koronacyjnego. W roku 1506 pieśń ukazała się drukiem w Krakowie w Statucie Jana Łaskiego. Utwór ten pełnił rolę hymnu państwowego. 

ps. najstarszym zdaniem zapisanym w języku polskim jest: "Daj, ać ja pobruszę, a ty poczywaj" (zamieszczone jest w Księdze Henrykowskiej spisanej w opactwie cystersów w Henrykowie ok. 1270 roku)

Bogurodzica
Pierwsze godło Polski
Pierwsze godło Polski. 

„Sam wszechpotężny zwrócił Polakom ich zwycięskie znaki”

Znak Orła Białego z koroną na czerwonym polu tarczy pojawił się po raz pierwszy podczas ceremonii koronacyjnej władcy Wielkopolski Przemysława, w Gnieźnie. 

Przemysław II sprawił sobie pieczęć, na której widniał wielki Orzeł Biały w koronie z obiegającym wokół napisem . „Sam wszechpotężny zwrócił Polakom ich zwycięskie znaki”. Od owego herbu wywodzi się dzisiejsze godło Polski i polskie barwy narodowe. Akt ich koronacji wzmocnił tożsamość Polaków jako zjednoczonego narodu.

Obraz Matki Bożej
Cudowny Obraz Matki Bożej Jasnogórskiej. Królowej Polski. 

W przełomowym okresie historii narodu, gdy miano wprowadzać na tron Polski młodocianą Jadwigę, osadzono na Jasnej Górze obraz Matki Boskiej, który Jan Długosz określił jako Pani i Królowej świata oraz naszej (Dominae ac Reginae mundi et

nostrae Mariae). W akcie ślubów złożonych przez przez króla Jana Kazimierza 1 kwietnia 1656 r. we Lwowie monarcha oficjalnie proklamował Matkę Bożą Królową Korony Polskiej. W 1717 r. Ikona została uroczyście i liturgicznie ukoronowana. Było to wydarzenie bezprecedensowe, ponieważ była to pierwsza liturgiczna koronacja obrazu Matki Bożej poza Rzymem, z aprobatą papieską. Papież Klemens XI zatwierdził tę koronację i ofiarował korony na prośbę ks. Konstantyna Moszyńskiego, prowincjała polskiej prowincji Zakonu św. Pawła Pierwszego Pustelnika. Akt koronacji częstochowskiego Obrazu papieskimi koronami był swoistą pieczęcią najwyższego autorytetu Kościoła, Ojca świętego, nad „elekcją” Maryi przez naród. Pogłębił on istniejącą od dawna w Rzeczpospolitej świadomość, że znajduje się pod szczególną opieką Bogurodzicy. W ramach milenijnego Te Deum narodu polskiego obecni na Jasnej Górze przedstawiciele wszystkich stanów pod wodzą prymasa Polski Stefana kard. Wyszyńskiego zadeklarowali ponownie, że Maria, Święta Boża Rodzicielka, czczona szczególnie w jasnogórskim Obrazie, jest Panią i Królową Polski.

Unia polsko-litewska. 1386 rok. 

Unia polsko-litewska czyli małżeństwo polskiej królowej Jadwigi z wielkim księciem litewskim Jagiełłą poprzedziło przyjęcie chrztu przez Litwę oraz przyjęcie chrześcijaństwa przez Jagiełłę w obrządku katolickim wraz z rodziną, dworem i możnymi. W zamian za objęcie tronu Polski

Jagiełło zobowiązał się do przyłączenia Litwy do Polski oraz odzyskania utraconych ziem obu państw (między innymi Pomorza Gdańskiego zajętego przez Krzyżaków).

„...przez dzieło królowej Jadwigi ochrzczeni w X wieku Polacy, po czterech wiekach podjęli misję apostolską i przyczynili się do ewangelizacji i chrztu swoich sąsiadów. Jadwiga miała świadomość tego, że jej posłannictwem jest zanieść Ewangelię braciom Litwinom. I dokonała tego wraz ze swoim małżonkiem, królem Władysławem Jagiełłą. Nad Bałtykiem powstał nowy kraj chrześcijański, odrodzony w wodzie chrztu świętego, tak jak w X wieku ta woda odrodziła synów i córki polskiego narodu” - Jan Paweł II

Bitwa pod Grunwaldem. 1410 rok.

Jedna z największych bitew w historii średniowiecznej Europy między siłami niemieckiego zakonu krzyżackiego, wspomaganego przez rycerstwo zachodnioeuropejskie pod dowództwem wielkiego mistrza Ulricha von Jungingena, a połączonymi siłami polskimi i litewskimi. 

15 lipca około godziny 8 rano obie armie spotkały się w rejonie wsi Grunwald. Od strony polsko-litewskiej całością działań dowodził Jagiełło. Przywdział zbroję, pasował wielu rycerzy, wyspowiadał się i wysłuchał dwóch mszy lecz choć armia zakonu krzyżackiego stała na polu bitwy w pełnej gotowości bojowej już od kilku godzin, walne rozstrzygnięcie nie następowało. Król Polski wciąż nie wydawał rozkazu do ataku (miało to znaczenie strategiczne). Długie wyczekiwanie w pełnym słońcu sprowokowało wielkiego mistrza do działania. Wysłał do polskiego króla emisariuszy z prowokacyjnym podarunkiem wzywającym do walki – dwoma nagimi mieczami. Niedługo po tym poselstwie, po odśpiewaniu „Bogurodzicy” około godziny 12, Jagiełło nakazał atak.
Bitwa zakończyła się całkowitym sukcesem wojsk polsko-litewskich. Po stronie krzyżackiej zginęło ok. 18 tys. ludzi, a 14 tys. dostało się do niewoli. Zginęła cała starszyzna zakonna, z mistrzem Ulrykiem na czele. Zwycięstwo grunwaldzkie miało szczególne znaczenie moralne i prestiżowe, załamało bowiem ostatecznie mit niepokonanego Zakonu.

Hołd pruski. 1525 rok. 

Hołd pruski był jednym z największych błędów politycznych w historii, który pośrednio doprowadził do rozbiorów Polski. Niewykorzystanie przez Zygmunta szansy na likwidację zakonu było praprzyczyną późniejszych nieszczęść, błędem, który pociągnął za sobą wszystkie następne. 

Albrecht Hohenzollern (ostatni wielki mistrz zakonu krzyżackiego) wiedział że nie ma szans w konfrontacji z Polakami. Pozostało jedno wyjście – musiał złożyć hołd lenny królowi Zygmuntowi. Uczynił to już jako książę świecki (wcześniej dokonał sekularyzacji państwa). Płaszcz krzyżacki zamienił na świecką koronę wypowiadając podległość papieżowi. Była to pierwsza umowa o charakterze międzypaństwowym pomiędzy władcą katolickim (Zygmuntem I) a protestanckim w Europie. Jeszcze pod koniec lutego 1525 roku obradujący w Piotrkowie sejm wezwał króla, by „nie zawierać ani pokoju, ani rozejmu z zakonem, lecz usunąć go z tych ziem”. Zygmunt I nie zamierzał przychylić się do zdania posłów. Decyzja Zygmunta Starego była niezrozumiała również dla władców krajów ościennych. Wśród nich był między innymi król Danii Chrystian II:
„Gdyby teraz król polski zmądrzał i chciał wznowić wojnę z mistrzem pruskim, nie miałby żadnych trudności: [mistrz – przyp. M.Sz.] opuszczony jest przez wszystkich przyjaciół, nikt więcej mu nie wierzy i skończona sprawa z Prusami i jego fortuną.”

Biskup i poeta Stanisław Hozjusz pytał w swym wierszu:
„Powiedz, ktokolwiek przeczytasz te sprawy,
Czyli nie nazwiesz monarchę szalonym,
Co mogąc łatwo skończyć z zwyciężonym,
Wzrok mu swój wolał pokazać łaskawy?”

Mikołaj Kopernik (1473 – 1543 rok) .

Katolik, polski matematyk i astronom. Człowiek który "wstrzymał Słońce, ruszył Ziemię"

Ludzie obserwując niebo i starając się zrozumieć wszechświat założyli że w jego centrum znajduje się Ziemia podczas gdy wszystkie inne planety włączając w to 

słońce obracają się wokół nas. Mikołaj Kopernik odkrył, że to Ziemia obraca się wokół słońca tak jak i pozostałe planety (a nie na odwrót). Ustanowił również, że to słońce jest w centrum a nie ziemia. Nazwał to teorią Heliocentryczną ( „O obrotach sfer niebieskich”, 1543 rok)

Pierwsze polskie tłumaczenie „O obrotach sfer niebieskich” ukazało się dopiero w 1854 roku w Warszawie i zawierało tekst autentycznej przedmowy Kopernika, znajdującej się w odnalezionym właśnie wówczas w Pradze autografie De revolutionibus orbium coelestium. Bezcenny rękopis przekazany przez rząd ówczesnej Czechosłowacji w 1956 roku narodowi polskiemu przechowywany jest obecnie w Bibliotece Jagiellońskiej w Krakowie.

DOŁĄCZ DO NASZEJ LISTY POWIADOMIEŃ

© 2019 by Paweł Romanowski. Proudly created with Wix.com

Hołd pruski